تو نبودی و به پاهای خدا افتادم

دست بی رحم ترین ثانیه ها افتادم

تو نبودی و تبِ فاصله ها پیرم کرد

عاشقِ شعر شدم، شعر زمینگیرم کرد ....

به رویدادی بزرگ محتاجم

اتفاقی که بی خبر باشد ...

کاش وقتی به خانه برگشتم

کفش های تو پشت در باشد !

بعدانوشت: ای کاش که آدم ها، دلتنگ نمی مردند ...

شب جمعه ست

نثار دل مرحوم خودم ...

می روم از سر بازارچه

... خرما بخرم ...

بعدانوشت: افتضاحم ... تنشم !

مثل دو شب مانده به عید ...

شب فرو می افتاد

به درون آمدم

و پنجره ها را بستم ...

من در این خانه

تنها، تنها !

... غم عالم به دلم ریخته بود ...

بعدا نوشت: خاطرات هنوز هم ماندگارترین عطر این روزهای من است ...

بغضم به تمام شهر ارسال شده است

در حنجره ام

ترانه ای چال شده است !

من بی تو...... دچار رعشه ام

باور کن ...

مثل گسلی،

... که تازه فعال شده است ...

طوریم نیست، خرد و خمیرم فقط همین

کم مانده است بی تو بمیرم فقط همین !

از هرچه هست و نیست گذشتم ولی هنوز

در مرز چشم های تو گیرم فقط همین ...